روزنامه نگاری دربیم وامید
دیریست در این سرزمین مردم با فرهنگ اقتدارگرا زندگی کرده وسایه آنرا در پیچ و خم زندگی تحمل نموده اند.هر چند با مشکل زیاد در دوره آقای خاتمی قدری حرمت روزنامه نگار و کتاب را داشتند واهمیت آنهم بیشترهویدا شد؛ ولی درهمان دم نیز اقتدارگرایان هرآنچه می توانستند دربرخورد با آنها دریغ نداشتند.
دراین زمان که بهارمحافظه کاری تندرو دمیده است،بیش ازگذشته این جماعت احساس مسئولیت می کنند و البته سایه بیم و ارعاب را نیز سنگین تر می یابند.در این شرایط است که آسیب زیادی به جامعه وارد می شود،چرا که در نبود احزاب توانمند مدنی، فشار بر مطبوعات و فعال نبودن هیچ ارگان قدرتمند حقوق بشری، خودسانسوری و انزوا در میان مردم گسترش می یابد .دراین حالت حتی اگر اطلاع رسانی در شرایط بسیار سخت نیز دوام یابد؛ چون مخاطب مرعوب است ره به جایی برده نمی شود.داستان الهام افروتن دخترروزنامه نگار هرمزگانی از آن گونه است.
البته تجارب دیگران ،نمودار نوع دیگری از تعامل سیستم سیاسی با روزنامه نگاران است.همه کم و بیش درجریان کاریکاتورهایی که توسط روزنامه دانمارکی به چاپ رسیدندومظمونی توهین آمیز نسبت به پیامبر اسلام در آنها وجود داشت ،قرار گرفته اند.در شرایطی که اعتراض جهانی نسبت به آن روزنامه نگاران در حال افزایش است ،بازهم دولت آن کشور از برخورد تند و خشونت آمیز با آنها ابا دارد ، حتی آنرا از وظایف خود نیز نمی داند و ممکن است که از آنها تا جاییکه امکان پذیراست،دفاع نیز بکنند؛هرچندکه چاپ این کاریکاتورها ازهیچ منطق حقوق بشری پیروی نمی کرد و حتی ناقض آن هم محسوب می شود و انتقاد محافل مختلف روشنفکری و عامه مردم را(هر چند خشونت آمیز) در پی داشت. این نوع برخورد را اگربا نوع برخوردهای بسیار محدود کننده روزنامه نگاران در ایران کنونی مقایسه نماییم تازه متوجه آن می شویم که مسئله اطلاع رسانی در ایران چقدر دستخوش تلاطم و آسیب است.براحتی در فضا بخشی از اخبار منتشر نمی شود یا واژگون می گردد.اطلاع رسانی پیرامون فعالیت هسته ای ایران، وضعیت اکبر گنجی و حوادثی چون یرخورد خشونت آمیز و خونین با کردهای مقیم ماکو و....... از آن جمله اند.
به اعتقاد من مقاومت مسالمت آمیز مدنی در برابرتجربه اقتدارگرایان نسبت به درخواست قدرت مطلق و عمومیت بخشی به آن یکی از راهکارهای قابل توجه است و در ایجاد اعتماد به نفس مردم نقش موثری را ایفا می کند، در عین حال کارکرد ایجاد محدودیت یا به جامه قانون درآوردن قدرت را هم دارد.
دراین زمان که بهارمحافظه کاری تندرو دمیده است،بیش ازگذشته این جماعت احساس مسئولیت می کنند و البته سایه بیم و ارعاب را نیز سنگین تر می یابند.در این شرایط است که آسیب زیادی به جامعه وارد می شود،چرا که در نبود احزاب توانمند مدنی، فشار بر مطبوعات و فعال نبودن هیچ ارگان قدرتمند حقوق بشری، خودسانسوری و انزوا در میان مردم گسترش می یابد .دراین حالت حتی اگر اطلاع رسانی در شرایط بسیار سخت نیز دوام یابد؛ چون مخاطب مرعوب است ره به جایی برده نمی شود.داستان الهام افروتن دخترروزنامه نگار هرمزگانی از آن گونه است.
البته تجارب دیگران ،نمودار نوع دیگری از تعامل سیستم سیاسی با روزنامه نگاران است.همه کم و بیش درجریان کاریکاتورهایی که توسط روزنامه دانمارکی به چاپ رسیدندومظمونی توهین آمیز نسبت به پیامبر اسلام در آنها وجود داشت ،قرار گرفته اند.در شرایطی که اعتراض جهانی نسبت به آن روزنامه نگاران در حال افزایش است ،بازهم دولت آن کشور از برخورد تند و خشونت آمیز با آنها ابا دارد ، حتی آنرا از وظایف خود نیز نمی داند و ممکن است که از آنها تا جاییکه امکان پذیراست،دفاع نیز بکنند؛هرچندکه چاپ این کاریکاتورها ازهیچ منطق حقوق بشری پیروی نمی کرد و حتی ناقض آن هم محسوب می شود و انتقاد محافل مختلف روشنفکری و عامه مردم را(هر چند خشونت آمیز) در پی داشت. این نوع برخورد را اگربا نوع برخوردهای بسیار محدود کننده روزنامه نگاران در ایران کنونی مقایسه نماییم تازه متوجه آن می شویم که مسئله اطلاع رسانی در ایران چقدر دستخوش تلاطم و آسیب است.براحتی در فضا بخشی از اخبار منتشر نمی شود یا واژگون می گردد.اطلاع رسانی پیرامون فعالیت هسته ای ایران، وضعیت اکبر گنجی و حوادثی چون یرخورد خشونت آمیز و خونین با کردهای مقیم ماکو و....... از آن جمله اند.
به اعتقاد من مقاومت مسالمت آمیز مدنی در برابرتجربه اقتدارگرایان نسبت به درخواست قدرت مطلق و عمومیت بخشی به آن یکی از راهکارهای قابل توجه است و در ایجاد اعتماد به نفس مردم نقش موثری را ایفا می کند، در عین حال کارکرد ایجاد محدودیت یا به جامه قانون درآوردن قدرت را هم دارد.
posted by Abdolaziz Moloudi @ 8:07 AM
0 Comments:
Post a Comment
<< Home